نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۱۱۱ مورخ ۱۴۰۴/۰۹/۱۹

از عبارات ماده 245قانون آيين دادرسي دادگاههاي عمومي و انقلاب در امور مدني مصوب 1379كه مقرر
ميدارد » :در صورتي كه گواه در مقر دادگاه ديگري اقامت داشته باشد دادگاه ميتواند از دادگاه محل توقف او
بخواهد كه گواهي او را استماع كند« ،الزام و تكليف دادگاه مبني بر اقدام وفق اين ماده استفاده نميشود؛ مفاد
ماده 253اين قانون نيز مؤيد اين ديدگاه است .با وجود اين ،از آنجا كه حضور شاهد در دادگاه رسيدگيكننده
براي او ايجاد زحمت ميكند و به سبب حكم ماده 247همين قانون ،ممكن است اين امر براي اصحاب دعوا نيز
پرداخت هزينه رفت و آمد و جبران خسارات ناشي از آن را در پي داشته باشد ،دادگاه بايد در احضار شاهدي
كه در مقر دادگاه ديگري اقامت دارد ،اين موارد را مد نظر قرار دهد .شايسته ذكر است با توجه به ماده 659
قانون آيين دادرسي كيفري مصوب » ،1392به كارگيري سامانههاي ويدئو كنفرانس و ساير سامانههاي ارتباطات
الكترونيكي به منظور تحقيق از اصحاب دعوي ،اخذ شهادت از شهود يا نظرات كارشناسي در صورتي مجاز است
كه هويت ،اعتبار اظهارات فرد مورد نظر و ثبت مطمئن سوابق صورت پذيرد«.