نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۳۱۸ مورخ ۱۴۰۵/۰۴/۰۷

اولاً ،با توجه به رأي وحدت رويه شماره ٧٥٢مورخ ١٣٩٥/٦/٣هيأت عمومي ديوان عالي كشور ،صلاحيت دادگاه
كيفري يك و دو نسبت به يكديگر ذاتي نيست؛ بلكه نسبي است.
ثانياً ،با عنايت به حكم ماده ٢٩٤قانون آيين دادرسي كيفري مصوب ١٣٩٢و تقسيم دادگاههاي كيفري به دادگاه
كيفري يك ،كيفري دو ،دادگاه انقلاب ،دادگاه اطفال و نوجوانان و دادگاههاي نظامي و با توجه به صلاحيت هر يك
از اين مراجع در رسيدگي به امور كيفري و با استفاده از حكم ماده ٣٠٤و مفهوم مخالف تبصره يك ماده ٢٩٨قانون
يادشده ،دادگاه اطفال و نوجوانان كه صرفاً صلاحيت رسيدگي به جرايم اطفال و نوجوانان كمتر از هجده سال تمام
شمسي را دارد و شعبه يا شعبي از دادگاه كيفري دو نيست ،در زمره دادگاههاي اختصاصي است؛ بنابراين صلاحيت
اين دادگاه نيز ذاتي ميباشد؛ مفاد مواد ٤٠٢و ٤١١قانون آيين دادرسي كيفري مصوب ١٣٩٢مؤيد اين ديدگاه
است .همچنين با توجه به ماده ٣١٥قانون ياد شده ،دادگاه كيفري يك ويژه نوجوانان شعبهاي از دادگاه كيفري يك
است كه به صورت تخصصي تشكيل ميشود و صلاحيت اين دو دادگاه نسبت به دادگاه اطفال و نوجوانان و همچنين
صلاحيت دادگاه اخير نسبت به ديگر مراجع قضايي ،از نوع صلاحيت ذاتي است.