نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۳۹۸ مورخ ۱۴۰۴/۱۱/۲۵

وفق ماده 2آيين نامه اجرايي جزء يك بند »خ« ماده 48قانون برنامه پنجساله هفتم پيشرفت جمهوري اسلامي
ايران مصوب 1403/9/18هيأت وزيران ،بررسي و تأييد فسخ قراردادهاي غير فعال )قراردادهاي تخصيص
بهره برداري از زمين و استفاده از امكانات زيربنايي و خدمات ضروري شهرك يا ناحيه صنعتي( و خلع يد از
اراضي راكد كه بايد به دليل تخلف از انجام تعهدات قراردادي به تشخيص مراجع قانوني ذيصلاح صورت گيرد،
بر عهده كارگروه موضوع جزء ) (1بند »خ« ماده 48قانون يادشده است و به موجب ماده 4همين آييننامه،
كارگروه مكلف است ظرف دو ماه رسيدگي و اتخاذ تصميم نمايد .با عنايت به اينكه »فسخ« قرارداد به وسيله
شركت شهركهاي صنعتي انجام ميشود و »بررسي و تأييد« اين فسخ وفق ماده 2آييننامه يادشده بر عهده
كارگروه موضوع ماده 48قانون برنامه پنجساله هفتم پيشرفت جمهوري اسلامي ايران است ،چنانچه مراتب فسخ
قرارداد از سوي شركت شهرك هاي صنعتي به موجب اظهارنامه به واگذارشونده ابلاغ شود و سپس موضوع در
اجراي جزء يك بند »خ« ماده 48يادشده و آييننامه اجرايي آن در كارگروه موضوع بند 7ماده يك اين
آييننامه مطرح شود ،آيا كارگروه ميتواند براي انجام اقداماتي چون اخذ گواهي پايان كار و اخذ پروانه بهرهبرداري
و مجوز احداث ساختمان به واگذارشونده اعطاي مهلت كند و ضمانت اجراي عدم انجام اين اقدامات يعني »فسخ
قرارداد« را اعلام كند؟ آيا اساساً كارگروه ميتواند با اتخاذ تصميم مبني بر »تعليق فسخنامه« سابق كه از طريق
اظهارنامه توسط شركت شهركهاي صنعتي براي واگذارشونده ارسال شده است و ارائه برنامه زمانبندي براي
انجام برخي اقدامات از تأييد فسخ خودداري و ضمانت اجراي عدم انجام اين اقدامات را تأييد فسخ اعلام كند؟
به عبارت ديگر ،آيا كارگروه صرفاً مكلف به تأييد يا عدم تأييد فسخ انجام شده سابق توسط مراجع ذيصلاح
است و يا آنكه اختيار اعطاي مهلت با قيد انجام برخي تعهدات سابق را دارا ميباشد؟