نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۵۴۵ مورخ ۱۴۰۴/۰۹/۱۵

همانگونه كه مستحضريد مجازات بزه استنكاف از اجراي دستور قضايي موضوع مواد 153 ،63و 496قانون
آيين دادرسي كيفري مصوب 1392با اصلاحات و الحاقات بعدي و ماده 576قانون مجازات اسلامي )تعزيرات(
مصوب ،1375انفصال از خدمات دولتي و عمومي است؛ در ماده 19قانون مجازات اسلامي مصوب 1392در
خصوص جرم درجه چهار به صراحت مجازات انفصال دائم از خدمات دولتي و عمومي تصريح شده است؛ اما
در خصوص انفصال موقت از خدمات دولتي و عمومي ،قانون گذار در ديگر درجات مجازات تصريحي ندارد و
صرفاً به محروميت از حقوق اجتماعي اشاره كرده است كه وفق تبصره يك اين ماده ،مقصود مجازاتهاي تبعي
موضوع ماده 26اين قانون است؛ از آنجا كه آنچه در درجات هشت گانه جرم نسبت به تعيين مجازات تصريح
شده است ،غالباً مجازاتهاي اصلي است و در جرم فرض سؤال ،انفصال موقت به عنوان مجازات اصلي ذكر
شده است ،آيا ميتوان بر اساس تبصره 3ماده 19قانون مجازات اسلامي مصوب 1392و عدم تصريح به
مجازات انفصال موقت ،بزه يادشده را جرم تعزيري درجه هفت تلقي كرد؟