نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۵۶۳ مورخ ۱۴۰۴/۱۲/۰۶

حكم مقرر در ماده 285قانون مجازات اسلامي مصوب 1392مبني بر آنكه »در نفي بلد ،محارب بايد تحت
مراقبت قرار گيرد و با ديگران معاشرت ،مراوده و رفت و آمد نداشته باشد« صريح در آن است كه فرد محكوم
به نفي بلد عليالاصول در محيطي خارج از زندان دوره محكوميت را ميگذراند؛ بهگونهاي كه بدون انجام مراقبت،
امكان معاشرت ،مراوده و رفت و آمد وي ميسر است و به همين سبب مقنن تصريح كرده است كه بايد تحت
مراقبت قرار گيرد .بندهاي »چ« و »ح« ماده يك و مواد 144 ،142 ،141و 145آييننامه نحوه اجراي احكام
حدود ،سلب حيات ،قطع عضو ،قصاص نفس و عضو و جرح ،ديات ،شلاق ،تبعيد ،نفي بلد ،اقامت اجباري و منع
از اقامت در محل يا محل هاي معين مصوب 1398/3/27رئيس محترم قوه قضاييه ،مؤيد اين ديدگاه است .با
وجود اين ،با عنايت به ماده 143آييننامه پيشگفته ،چنانچه جلوگيري از مراوده و معاشرت محكوم با ديگران

امكانپذير نباشد ،قاضي اجراي احكام مراتب را براي اتخاذ تصميم به دادگاه ذيربط اعلام مي كند تا در اجراي
حكم حكومتي مقام معظم رهبري تصميم مقتضي اتخاذ شود.