نظریه مشورتی شماره ۷/۱۴۰۴/۵۸۸ مورخ ۱۴۰۵/۰۵/۰۴

-١هر يك از جرايم »تلاش براي خلاصي مجرم از محاكمه و محكوميت« موضوع ماده ٥٥٤قانون مجازات
اسلامي )تعزيرات( مصوب ١٣٧٥و اداي شهادت كذب نزد مقام قضايي موضوع ماده ٦٥٠قانون پيشگفته ،داراي
شرايط و اركان خاص خود بوده و قانونگذار هر يك را به صورت خاص جرمانگاري كرده است؛ بنابراين بيان
اظهار كذب نزد دادگاه )يا دادسرا با توجه به رأي وحدت رويه شماره ٨٣٥مورخ (١٤٠٢/٦/٢٨صرفنظر از
آنكه براي خلاصي مجرم از محاكمه و محكوميت باشد يا خير ،مشمول ماده ٦٥٠ميباشد.
-٢رفتار »مساعدت كند« مذكور در ماده ٥٥٤قانون مجازات اسلامي )تعزيرات( مصوب ١٣٧٥و مثالهاي
مذكور براي مساعدت در اين ماده )تهيه منزل ،مخفي كردن ادله جرم يا ابزار ادله جعلي( و همچنين رفتار مذكور
در ماده ٦٥٠همين قانون )شهادت دروغ بدهد( ،همگي از نوع فعل ميباشند؛ بنابراين و صرفنظر از حرمت شرعي
چنين رفتاري كه در آيه شريفه ٢٨٣از سوره مباركه بقره )ولا تكتموا الشهاده و من يكتمها فانه اثم قلبه( گناه دل
ناميده شده است ،با عنايت به ضرورت تفسير مضيق قوانين كيفري و اصل قانوني بودن جرم» ،كتمان واقعيت به
منظور خلاصي دادن مجرم« كه نوعي ترك فعل محسوب ميشود ،جرم نبوده و بر اساس اين مواد از قانون تعزيرات
قابل مجازات نيست.